Het kleine meisje Paula kwam ongedeerd uit een zware aanrijding van achteren doordat ze achterwaarts vervoerd werd.

Izaskun Berganzo had net haar 4-jarige dochter Paula van de kleuterschool opgehaald. Toen ze het het minst verwachtten, stilstaand voor een verkeerslicht, raakten ze betrokken bij een zware kettingbotsing. Paula, die in haar Axkid Minikid zat, bleef ongedeerd. Vandaag wil haar moeder hun verhaal delen.

Hoe waar is het dat ongevallen niet te vermijden zijn, dat ze ons verrassen op het moment dat we het het minst verwachten? Het is het niet waard om te denken: “ach, het is maar een kort ritje” of “ik ben een voorzichtige chauffeur, ik rijd niet hard, zeker niet als de kinderen in de auto zitten.” Dat maakt niets uit. Mijn rit had niet korter kunnen zijn en ik had niet langzamer kunnen rijden. Ik had net mijn dochter opgehaald bij de opvang en we waren onderweg naar huis om te lunchen, een rit die normaal gesproken 10 minuten duurt. We stonden voor het stoplicht met één auto voor ons en één achter ons. Terwijl mijn 4-jarige dochter mij vertelde wat ze die dag op de kleuterschool had gedaan, kregen we een zware klap van achteren en direct daarna nog een botsing, dit keer van de auto die voor ons stond.

Ik wist niet wat er was gebeurd, maar mijn eerste zorg was te weten hoe het met mijn dochter ging. Dus deed ik de deur open en probeerde haar eruit te halen, maar mijn hoofd tolde, ik was te duizelig om uit de auto te stappen. Ik moest gaan zitten en, heel nerveus en bijna in tranen, vroeg ik mijn dochter hoe ze zich voelde. Kalm, alsof er niets was gebeurd, antwoordde ze met haar zachte stemmetje: “Mama, het gaat goed met mij.” Toch hield mijn bezorgdheid daar niet op. Ik wist dat het goed ging met Paula en dat ze niet eens bang was, maar ik was 34 weken zwanger en ik wist niet of het ook goed ging met mijn baby.

Na de aanrijding gebeurde alles heel snel. Veel mensen om me heen zagen dat ik zwanger was en verzamelden zich rond de auto. Plotseling stond mijn auto vol met politieagenten die heel vriendelijk naar Paula toe kwamen en voorkwamen dat ik uitstapte totdat de ambulance arriveerde en onze situatie had beoordeeld.

Toen de ambulanciers arriveerden, kwamen er twee om voor mij te zorgen en een andere stelde zich gerust over Paula’s welzijn. Ze vroegen haar hoe ze zich voelde, en ze antwoordde: “Het gaat goed, maar mijn mama is een beetje duizelig.” Ik voelde me vreselijk, maar alleen al door haar stem te horen verscheen er een glimlach op mijn gezicht. Ik had een mengeling van gevoelens. Enerzijds maakte ik me zorgen om Mario (mijn ongeboren baby) en anderzijds voelde ik opluchting omdat onze beslissing om Paula achterwaarts te laten reizen, een ernstig letsel had voorkomen. Zij voelde zich helemaal niet slecht; ze was zelfs niet bang. Toen ze haar vroegen wat er gebeurd was, zei ze: “Die witte auto is tegen ons gebotst.” Die eerste witte auto had de eerste klap opgevangen, maar mijn kleine meisje begreep dat niet.

Toen de arts die Paula had onderzocht en de politie mij vertelden dat de keuze om haar achterwaarts te laten reizen had voorkomen dat ze ernstig letsel opliep, kun je je niet voorstellen wat ik voelde! Na mijn zwangerschapscontrole bevestigden ze ook dat alles goed was met mijn baby en voelde ik me ontzettend dankbaar.

Paula and Izaskun after the accident
Paula and Izaskun after the accident

Toen ik zwanger was, zocht ik veel informatie op over baby’s en een van de onderwerpen waarover ik las, was kinderveiligheid. Ik wist helemaal niets over achterwaarts vervoeren en kende ook niemand in mijn omgeving wiens kinderen op die manier reisden. Toch wist ik – ook al was het voor mij niet helemaal duidelijk waarom – dat Paula achterwaarts zou reizen tot ze vier jaar oud was, omdat dat veel veiliger voor haar was. Later ontdekte ik dat leeftijd niet zo doorslaggevend is, dat het afhangt van lengte en gewicht, en dat er kinderbeveiligingssystemen bestaan die haar in staat zouden stellen om ook na haar vierde jaar achterwaarts te blijven reizen.

In het begin gebruikten we het autostoeltje voor baby’s dat bij de kinderwagen hoorde die we voor haar hadden gekocht. Daarna stapten we over op een autostoeltje en, terwijl mijn dochter groter werd en ik meer leerde over achterwaarts gerichte autostoelen, ontdekte ik de autostoelen van Axkid. Dus, toen ze 18 maanden oud was, kochten we een Axkid Minikid autostoel voor de tweede auto.

Het belangrijkste voor ons, mijn man en ik, was dat Paula achterwaarts reisde zolang er een autostoel bestond die dat mogelijk maakte. Ik kan niet meer tevreden zijn met onze beslissing. Ik weet dat, ondanks gevallen zoals het mijne en het aantal onderzoeken dat er bestaat, er nog steeds mensen zijn die denken dat het slechts een trend is of een strategie van fabrikanten om duurdere autostoelen te verkopen, of, nog erger, dat wij altijd voorwaarts hebben gereisd en dat er nooit iets is gebeurd. Helaas kunnen velen diezelfde ervaring niet delen. Natuurlijk waren er vroeger ook ongevallen, maar die verspreidden zich niet zoals nu en hadden ook niet de maatschappelijke betekenis die ze vandaag de dag hebben dankzij sociale media.

Ook dankzij het internet verschijnt er elke dag steeds meer informatie over het belang van achterwaarts reizen. Van mijn kant heb ik altijd geprobeerd mijn steentje bij te dragen en het beste te doen wat ik kan. Al drie jaar neem ik deel aan bewustmakingscampagnes samen met mijn vriendin, de Spaanse blogger en kinesitherapeute Marta Erill, beter bekend als “Una mamá de otro planeta” (“Een mama van een andere planeet”), wiens kracht en toewijding mij altijd hebben geïnspireerd.  Bovendien kan ik je iets verzekeren: door deze ervaring is mijn motivatie om te blijven bijdragen aan meer bewustwording over achterwaarts reizen nog groter geworden.

Achterwaarts reizen is de beste manier om onze kinderen te beschermen wanneer we met de auto op pad gaan. Ik weet dit al geruime tijd, maar nu, meer dan ooit, kan ik u verzekeren dat beide kinderen, Paula en Mario, veilig achterwaarts zullen reizen zo lang het maar kan. En ik weet dat ze dit met hun Axkid Minikid nog heel, heel lang zullen kunnen doen.

Verhaal van Izaskun Berganzo, uit Spanje.

Lees meer: